تبلیغات
کنارم بمان...... - قله

کنارم بمان......

اگر دست نیافتنی نمی بود ،نه امید را معنایی بود ،نه حرکت را ؛

 

هر دمی و در پی آن بازدمی ،در راه صعود امید فتح را در تار و پود به جریان می اندازد ؛

 

گرمای خیال فتح ،مرهم جمله جراحتهای راه و هر جراحتی خود مرهمی برآشفتگی رسیدن ،

 

هر گام که بر می داری نوازش خالصتر هوا به تو می آموزد:

                             

                                  " چرا باید رفت وچگونه باید رفت "

 

چه زیباست همیشه بالارفتن ، هر چه بالاتر دشوارتر،

 

و چه خوب آزموده میشوی سختی ها را مقاومت کردن ،

 

شور دست یابی چنان بی قرارت میکند که هرگز برای مرور مسیر طی شده ،نگاه خیره ای

 

بر نمیگردد .

 

تو تنها، خیره به مسیر پیش رو می نگری ؛ به قله می اندیشی و به فاصله ی کنونیت به قله...

 

به قله که میرسی ،همه چیز پایان می یابد ، بیم ، امید ، شور، حرکت !!!

 

سکوت را تجربه نکرده ای و با آن بیگانه ای .

            

          چشمت به امید چیزی دوباره شروع می کند به حرکت و جستجو؛

                     

                        خوب که نگاه می کنی میبینی تازه به بالای اولین" پله" رسیده ای .....!!                             

          

                                                                      همیشه باید" رفت" ......


نوشته شده در چهارشنبه 4 آذر 1388 ساعت 04:01 ب.ظ توسط alone نظرات |